Als angsten de controle overnemen

Het is woensdagmiddag en ik ben in gesprek bij jeugdzorg als er harpgeluiden uit mijn tas komen. Ik kijk verstrooid op en het duurt even voordat het tot mij doordringt, dat het mijn telefoon is die de geluiden maakt. Ik ben meteen alert en pak mijn telefoon. Het is een berichtje van Zus. Dan weet ik al dat er iets mis is want alleen dan stuurt Zus mij een berichtje.

In het berichtje staat dat Kleine broer in flinke paniek is en daarnaast compleet overprikkeld. Oef, het is dus flink mis. Ik kijk naar mijn telefoon en weet even niet waar ik moet drukken. Mijn hersenen draaien op volle toeren hoe ik dit nu weer op afstand moet oplossen. Dan weet ik weer de juiste toetsen en bel naar huis. Als ik eindelijk Kleine broer aan de telefoon heb hoor ik zijn paniek en verdriet. Ik probeer hem te kalmeren en laat hem vertellen. Er is weer een kies uit en de tv deed het niet en ik was er niet en hij wist het allemaal niet meer. Het enige wat ik kon doen was hem vertellen wanneer ik thuis zou komen en zeggen dat hij met de koptelefoon op maar even lekker beneden tv moest gaan kijken. Even afschermen van alles om hem heen tot ik weer thuis zou zijn. Dat was goed.

Ik leg neer en kijk op. Volgens mij is het mijn gesprekspartners wel duidelijk hoe overbelast mijn gezin en ik zijn.

Als ik weer thuis kom is Kleine broer helemaal blij. Hij wil mij niet eens meer loslaten. Hij geeft aan dat hij echt niet naar de voetbaltraining kan. Het gaat gewoon niet zegt hij. Ik merk dat hij nog te veel van slag is voor een gesprek dus ik ga gewoon rustig naast hem televisie kijken. Even later begint hij toch te praten. Over zijn grootste angst. De angst dat er iemand komt en hem pakt. En als het licht is, dan kun je nog iedereen aan zien komen. Maar als het donker is, kunnen ze zo dicht bij je komen zonder dat je het doorhebt. Dat maakt het nog erger.

Het is zo knap van Kleine broer dat hij het zo goed kan benoemen. Maar nu is het aan mij om een oplossing te zoeken. En daar moet ik even flink over nadenken. Voorlopig eerst maar even rust.
De volgende middag zit Kleine broer heerlijk met zijn Nintendo in de woonkamer te spelen. Ik vertel hem dat ik even wil gaan liggen op bed maar als er wat is kan hij gewoon naar mij toe komen of naar Grote broer of Zus want die zijn ook thuis. Kleine broer geeft aan dat het prima is en duikt weer terug in zijn Nintendo spel. Ik ga naar boven om even heerlijk mijn bed in te kruipen.

Na een uurtje kom ik beneden om daar Kleine broer compleet in paniek te vinden. Hij zit in zijn stoel voor de televisie met een koptelefoon op maar de paniek straalt uit zijn ogen. Hij schreeuwt “Mammaaaaa” en pakt mij stevig vast. Helemaal van de kaart. Ik ga naast hem zitten en houd hem vast zodat hij tot rust kan komen. Even later begint hij te vertellen. Zijn Nintendo was leeg en die heeft hij aan de oplader gelegd en vanaf dat moment weet hij het niet meer. Hij was helemaal de weg kwijt. Wist niet waar hij was, of waar wij waren. Hij wist ook niet meer wat hij kon doen en is vreselijk bang en in paniek voor de tv gaan zitten totdat er weer iemand in de woonkamer zou komen.

Mijn hart breekt als ik zijn pijn, angst en paniek voel en zie. Wat heeft hij het moeilijk. Het is genoeg geweest. Er moet wat gebeuren. Tijd om de arts erbij te halen.

Vanochtend heb ik meteen de psychiater gebeld en uitgelegd wat er allemaal gebeurd was. Hij gaf aan dat het inderdaad paniek aanvallen waren en dat we nu even heel goed naar de medicatie moeten kijken. De medicatie gaat omhoog en ik krijg de opdracht mee om Kleine broer heel goed te blijven observeren. Na het weekend moet ik de arts mailen hoe het is gegaan en als ik denk dat het niet goed gaat moet ik stoppen met de verhoogde dossering.

De arts gaf mij ook een hele pittige vraag mee die maar in mijn hoofd blijft hangen….. Als ik een verandering bij Kleine broer zie, is dat dan een bijwerking of een symptoom van de angst? Dat is iets om over na te denken. Ik leg het medicatieschriftje voor Kleine broer klaar zodat ik elke verandering meteen kan opschrijven.

We gaan weer eens op zoek naar de beste balans tussen medicatie en begeleiding voor Kleine broer. Een balans waarbij hij de controle heeft over zijn angsten in plaats van zijn angsten over hem.

Heidi
carpediem-handtekening

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.