Blog Natasja Hoogerheide: Autismeweek

Autismeweek

Zoon slaapt. Hij ziet er rustig uit. Af en toe mompelt hij iets. Ik kijk graag naar hem als hij slaapt. Naar de rust die hij uitstraalt. Het is fijn om hem zo te zien.
De eerste rustige nacht deze week. Dromen, praten, bewegen, wakker worden, rechtop zitten, opstaan, onrust, verwardheid. Alle nachten hiervoor.

Daar zaten we vanmiddag. Bij de jeugdGGZinstelling, expertisecentrum autisme. Doorverwezen. Gespannen zat Zoon in de wachtkamer. Steeds zocht hij even contact. Zijn hoofd tegen me aan. Hij wist zelf al wat hij wilde vragen. En wilde vertellen. Hij had het gisteravond bedacht. Hij wilde het noteren. Dat het teveel voor hem is. Dat hij soms in de war is. Dat hij zo bang is.

Dan zijn we aan de beurt. De GZ-psycholoog is aardig. De jeugdpsychiater en zijn stagiaire ook. Ze stellen Zoon op zijn gemak. Schoorvoetend begint hij te vertellen. Hij vertelt het zo knap. Hij zoekt steun bij mij als hij het moeilijk vindt om het te verwoorden. Hij vult me aan. Ik vul hem aan. “Ik ben gewoon altijd bang.” Ik luister naar hem. Het komt bij me binnen. Ik voel het weer. Het raakt me diep. Altijd. “Ik weet niet waarom, ik ben het gewoon.” Toch is het nu anders. We zijn al zoveel verder dan een tijd geleden. Zoon heeft al zoveel geleerd. Oplossingen. Manieren om ermee om te gaan. Woorden geven aan zijn gevoelens. Boos worden doet hij veel minder dan vroeger. “School is moeilijk. Ik wil naar huis. Het is teveel. Omdat ik dan niet bij mijn moeder ben.” De GZ-psycholoog begrijpt het. Ze vertelt dat dat zeer waarschijnlijk komt omdat ik zijn tweede ik ben, de hulp-ik. Dat zie je vaak bij kinderen met MCDD. Opgelucht adem ik uit. Ik voel het. Hier zitten we goed. Net zo goed als bij de jeugdGGZinstelling die ons doorverwees. Waar Zoon nog steeds de beeldende therapie volgt. De jeugdpsychiater vraagt door over de verwardheid die hij soms heeft. Ze gaan Zoon bespreken met hun team. Daarna horen we meer.

Op weg naar huis is Zoon moe. Moe van alles. Van de hele week. Hij had het zwaar op school. Overprikkeld. Hij had veel in de luwteruimte naast de klas gezeten. Eén ochtend had hij alleen maar gezegd dat hij naar huis wilde. De leerkrachten zijn goed voor hem. Hij krijgt de juiste aanpak. De juiste begeleiding. Daar ligt het niet aan. Het zit in Zoon. In zijn MCDD. In zijn separatieangst. In zijn stress. De hele dag is hij aan het vechten. Tegen zijn angst. Tegen zijn volle hoofd. Tegen zijn momenten van verwardheid.

Zoals woensdagmiddag. Zoon komt uit school. Hij rent over het plein. Hard tegen mij aan. Ik val nog net niet om. “Ik ben heel erg druk!” Ja, dat is hij. Ik zag het al toen hij naar me toe rende. De rode wangen. Zijn ogen. Op de fiets. Hard botst hij met zijn fiets tegen me aan. Het ging vanzelf. Heel zijn lijf is in beweging. Ongecontroleerd. Thuis vraagt hij om zijn deken. Strak wikkel ik de deken om hem heen. Zo eet hij zijn brood. “Ik ben in de war, ik kan niet stoppen!”, roept hij wanhopig. Liggen. Een uurtje op de bank. Tijd om naar budo te gaan. “Nee! Ik ben moe!” De budoleraar weet het al. Via de sms. “Zeg hem maar dat ik speciaal mijn blauwe pak aan heb, omdat het wereldautismedag is.” Met al mijn kracht praat ik Zoon naar de budo. Omdat het zo goed voor hem is. Hij heeft het nodig. Sporten, Fysieke aanraking. Kracht. Mentaal. Het lukt. Zoon gaat mee. De budoleraar is geweldig voor hem. Zoals altijd. Hij trekt hem er doorheen. Zoon voelt zich veilig. Zo gaat het deze keer ook. Zoon is heerlijk aan het sporten. Hij is er weer. Met twee voeten op de aarde. In het nu. Weg is de verwardheid.

Het is stil in huis. In alle rust schrijf ik dit blog. In de nacht. Ik geniet ervan. Ik heb al geslapen. Zoals elke vrijdagavond vaak gebeurt. Als de week voorbij is. En er rust is. Zodra Zoon slaapt val ik in slaap. Ik schiet wakker. Zus aait over mijn wang. “Je was in slaap gevallen mam, maar dat geeft niet hoor. Ik heb in mijn kamer Everybody Dance Now gekeken.” Ik knuffel haar. Mijn grote dochter. We kletsen samen. Over haar week. Over haar gedachten. Ik stop haar lekker in, in haar bed. Dan ga ik naast Zoon zitten. Zoon slaapt. Hij ziet er rustig uit. Af en toe mompelt hij iets. Ik kijk graag naar hem als hij slaapt. Naar de rust die hij uitstraalt. Het is fijn om hem zo te zien. Ik krijg het ineens in mijn hoofd. Dit blog. In de autismeweek. Autismedag. Autismejaar. Autismeleven. Maak van een mug een vlinder. Elke (autisme)dag weer.

Natasja.

Maak van een mug een vlinder,
vrijheid,
denken in mogelijkheden,
van kwetsbaarheid naar kracht,
onderwijs,
dochter in de puberteit,
zoon autisme/MCDD

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.