Blog Penny: IT TAKES A VILLAGE TO RAISE A CHILD, YET IT TAKES A COUNTRY TO RAISE MINE

Achtergrond
Laatst vroeg iemand mij nog of ik een dagboek bijhield, waar alles in stond wat er gebeurd was.
Had ik geweten wat er allemaal zou gebeuren, dan had ik dat ook wel gedaan.
Maart 2012 kreeg ik te horen dat Alex nergens terecht kon. Alex raakte snel overprikkeld in een klas, school was handelingsverlegen en, geloof mij, dat begreep ik ook wel. Hij had één op één begeleiding nodig en dat kon men hem niet geven. Dat snap ik ook. Alex is een jaar lang naar dagbehandeling gegaan, langer mag een kind niet gaan. “Uitbehandeld”, zo heet dat.

Thuiszitter
Ik heb dan ook geen verwijt naar leerkrachten, want ik begreep het helemaal. In de klas lukte het niet, langer behandelen mocht niet, hij was te slim voor een zorgboerderij. Ik kreeg hem thuis, Alex werd mijn thuiszitter en DAT, dat stuk, daar had ik geen begrip voor. Ik was flabbergasted, verdrietig. Dit kon toch niet de bedoeling zijn. Ik vroeg mij af wat “men” van mij verwachtte. Ik vroeg mij ook af, wie “men” was. Wat was nou de bedoeling? Dat ik hem dag in dag uit ging entertainen? Dat ik hem onderwijs ging geven? Mochten wij in principe de hele dag op de bank zitten, met een bak chips? Maakte het niet uit wat er gebeurde? Maakte het niet uit dat hij zo geen toekomst had? Ik heb er nog steeds geen woorden voor.

Recht op onderwijs
Ik kon mij niet voorstellen dat dit de bedoeling was, ik was overtuigd dat “men” wilde dat Alex onderwijs kreeg, een toekomst. Echter ik had geen idee wie “men” was, ik wist van het bestaan van een leerplichtambtenaar en zo begon mijn zoektocht.
Ik meldde mij bij de gemeente, bij de leerplichtambtenaar en vroeg wie verantwoordelijk was voor het onderwijs voor Alex. Zij bracht mij in contact met de directeur van het samenwerkingsverband, voor mij een nieuw begrip.

Het hele land vergadert
Het verhaal is te lang en ik weet hem ook niet meer stap voor stap na te vertellen, maar hierbij een kleine samenvatting:

Autisme Centrum 2Play, directeur samenwerkingsverband, overleg, Steunpunt Autisme, Saskia Buma, MamaVita, nog meer overleg, Katinka Slump, overleg, werkgroep Maatwerk, verslag “Een school voor ieder kind”, overleg, AT5Basta you tube film van Alex “ik heb recht op onderwijs”, thuiszitters symposium, contact met Ingrado, overleg, Metro artikel Week van autisme: “Aantal psychische problemen en echtscheidingen groeit dramatisch”, Vanuit Autisme Bekeken, Stichting AutiPassend Onderwijs Utrecht”, facebook groep “ouders voor thuiszitters, facebook groep “Aandacht voor thuiszitters en onderwijs”, Stichting Niet naar School, Loes Ypma, Hester de la Parra, ridder Frank, overleg, EO programma “Buitenspel”, Stichting Leven met Autisme, Ouderkracht voor ’t kind, het filmpje van Ditzo en het stuk in de telegraaf, contact met gedragswerk, de oproep van Erik Gerritsen, contact met Nely Sieffers, brieven naar de wethouder, overleg, overleg en overleg, twitter en ik weet zeker dat ik veel vergeet te benoemen.

Vraag ik teveel?
Ik vraag twee dingen: onderwijs en zorg voor mijn kind, maar ik ben toch niet de enige? Ouders van kinderen met diabetes, verstandelijke beperking, Syndroom van Down en zo nog vele diagnoses meer, vragen voor hun kinderen OOK een plek waar hun kind mag zijn, waar hun kind mag ontwikkelen. Net als elke ouder vraag ik dit ook voor mijn kind van 08:30-15:00. Ik vraag niet meer dan de rest, ik weet wel dat Alex meer kost dan de rest, echter weet ik ook dat niks doen NOG meer kost.

Verdriet
De afgelopen paar jaar hebben mij vooral verdriet gedaan, ben ik shocked hoe een ouder er helemaal alleen voor staat. Shocked wat de consequenties zijn wat er allemaal met een ouder gebeurt die zijn mond open doet. Waar moet een ouder heen? De route is niet bekend en na al die jaren is het nog steeds niet bekend. Dit mag niet zo zijn, dit moet echt veranderen.

Hoop
Begin december was er een overleg, het ging over Alex. Om de tafel zaten 17 mensen en ik was ze stuk voor stuk dankbaar. Ze zaten daar met een doel: “Hoe kunnen we Alex helpen?” Ik kan slecht beschrijven wat dat overleg deed met mij, ik was zenuwachtig, voor mij voelde het alsof we daar inmiddels zaten met het hele land, want al die stappen van de afgelopen drie jaar resulteerden in dit ene overleg. Mijn man en ik zaten daar samen en er werden concrete afspraken gemaakt. Iemand van Gedragswerk was de voorzitter en uit dit overleg kwam voort dat de gemeente zorg gaat ondersteunen. Autisme Centrum 2Play levert zorg, de leerplichtambtenaar gaat akkoord, de Parkschool levert afstandsonderwijs bij Autisme Centrum 2Play, Alex mag participeren middels de Webchair (een pilot van MamaVita) bij de Meridiaan.

Met open mond zat ik te luisteren naar datgene wat er gebeurde in dat overleg. Voor het eerst in drie jaar durf ik te hopen. Zou het echt zo zijn? Zou het echt gaan gebeuren? Ik realiseer mij dat we nog helemaal aan het begin staan en dat er nog een hele route voor ons ligt, maar het is het begin en ik hoop…Ja, ik hoop!

Penny Holloway

8 thoughts on “Blog Penny: IT TAKES A VILLAGE TO RAISE A CHILD, YET IT TAKES A COUNTRY TO RAISE MINE

  1. Wat een goed stuk, Penny. Je zet het zo treffend neer.
    Schreinend, pijnlijk en zo ontzettend herkenbaar.
    Bewondering voor je kracht. Respect.
    Heb alleen nu (even) de kracht niet meer om verder te zoeken. Verder dan een cluster-4 school, die handelingsverlegen is. Verder dan een psychiater die met nog meer pillen wil strooien. Verder zoeken naar de woorden om een herindicatie voor het PGB te krijgen (“oh, is zijn autisme niet verminderd dan door de ingezette begeleiding?”). En stel dat we de PGB weer krijgen, verder zoeken naar begeleiding die alles weet van autisme en alle, alle aspecten eromheen (“Ja hoor, dat lukt me, heb ook wel eens een verstandelijk gehandicapte begeleid!”)… verder… verder.
    Nee, ben even die kracht kwijt. Maar weet ook dat het wel weer terugkomt. Meestal op het moment dat ik denk dat ik het écht niet meer trek en dat het echt nooit meer goedkomt. Dan komt er vast iemand op mijn pad die me een sprankje hoopt geeft. Die ons een stapje verder helpt. Een klein stukje of die hele lange weg die we nog moeten afleggen (want we gáán hem afleggen!), ik hoop….. ja, ik hoop ook!

  2. Beste Penny,

    Wat een herkenbaar stukje,ik voel je onmacht en emoties. Ik heb ook een zoon van 10 die ruim een jaar thuiszitter is geweest. Nu zit hij op een cluster 4 school,een kleine school een soort tussen station om uiteindelijk te bepalen waar hij terecht kan. Hier loopt het helemaal niet los,niemand die het het wil zien,ze maken het allemaal mooier dat het is. Dat hij kleine stapjes vooruit maakt word er gezegd!!!!! Terwijl hij verzuipt omdat hij zo sociaal wenselijk is dat ziet niemand…..of eerlijk gezegd dat willen ze niet zien. Ben er zo klaar mee …..ik vraag me elke seconde van de dag af past Pim wel op een school thuis…….Hij heeft enorme last van alles wat erom hem heen gebeurt dat dat al een hele opgave is om de dag door te komen.Binnenkort komt hier het CCE thuis om te kijken hoe we Pim kunnen helpen. Ik ga ervoor dat Pim zijn plekje krijgt hoe dan ook. Jij heel veel suc6 en sterkte met alles wat op jullie pad komt. Groetjes Pauline.

    • Ik herken je verhaal. Het is zo schrijnend.
      Al die kids die het zo moeilijk hebben, wanneer houdt dat op?
      Veel sterkte. Hoop dat er snel mooie oplossingen komen. X

  3. Lieve Penny, wat heb je gestreden voor maatwerk voor je kind. Ik hoop dat het nu eindelijk goed komt. Het is blijkbaar nog steeds moeilijk te geloven dat kinderen met een normaal IQ en autisme ook vast kunnen lopen.

    • Barbara,
      Dank voor je lieve woorden.
      Ik denk dat helaas dat veel kinderen vastlopen in het schoolse systeem zoals die er nu is. Hoop op veranderingen. Xx

Laat een reactie achter op Barbara Huisman Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.