Boodschappen doen

“Wat heeft u een leuk kind mevrouw!”

Dat hoor ik regelmatig. En dat is altijd op één plek: in de supermarkt. Zoon is namelijk een kei in boodschappen doen. “Mam, ik haal vast een kar.” , roept hij, als we afstappen van onze fiets. In de supermarkt weet zoon precies wat we nodig hebben. “Ik haal vast de kipfilet.”, zegt hij, als we zijn favoriete kippensoep gaan maken. Ik hoef me geen zorgen te maken welke kipfilet hij pakt; hij zoekt net zolang tot hij de goedkoopste kipfilet gevonden heeft, met de juiste houdbaarheidsdatum en een verhaaltje op het pak of het wel een “beter leven kip” is. Keurig wordt alles in de kar opgestapeld. “Mag ik een broodje?” Niet altijd, maar op zaterdag vaak wel. En dan komt het moment, bij de kassa. We zijn bijna aan de beurt. Zoon houdt het goed in de gaten. Eerst kijkt hij of de meneer of mevrouw voor ons wel een bordje achter de boodschappen heeft gezet. Dat moet eerst kloppen. Dan begint het neerzetten op de band, het lijkt het spelletje Tetris wel. Alle boodschappen worden netjes gerangschikt, geen plekje op de band blijft onbenut, de zware spullen vooraan, dan de lichte en als we eitjes hebben, die moeten achteraan.

Die eitjes zijn dan al zorgvuldig uitgezocht. Als eerste kijkt hij of ze groot zijn. Hij doet het doosje open om te kijken of ze heel zijn. En het belangrijkste, welk nummer er op staat. Het liefst nummer 1, dat zijn de eitjes van een blije kip. Hij heeft dat geleerd in het programma Klokhuis. Nummer 0 is nog beter, maar die zijn te duur, de biologische eitjes.

Vol overgave is hij bezig, geen centimeter op de band blijft onbenut, bordje achter de boodschappen en daar staan ze dan. Ik kijk ernaar. Ik glimlach elke keer weer. Om mijn kind, die zo hard staat te werken, bij de band van de supermarkt. En dan: “Wat heeft u een leuk kind mevrouw!”  Ik straal en zoon ook. “Ja, hij helpt me altijd zo goed.”, zeg ik dan. Dan is het magische moment  weer voorbij.

Een mooi verhaal, over Zoon. Het lijkt zo makkelijk, het lijkt zo genieten. Toch komt er veel bij kijken. Want stel nu dat de kipfilet op is? Er zijn geen karren meer? Zoon mag geen broodje? Zoon wil elke keer hetzelfde kopen?  Het is niet zo dat er altijd kipfilet is als zoon naar de supermarkt gaat. En hoe ga je daar dan mee om? Dat moet zoon leren, leren dat het niet altijd hetzelfde gaat, ook al zou hij dat nog zo graag willen. Leren dat er onverwachtse dingen kunnen gebeuren. Leren om alleen een boodschap te doen in de winkel. En wat je moet doen als je in paniek raakt. Dat leer ik zoon. Stapje voor stapje, met vallen en opstaan. Leren om zo flexibel mogelijk te worden, met respect voor zijn eigenheid, op een plek waar hij zich prettig voelt, in de supermarkt. Psycho-educatie in de praktijk.

Psycho-educatie is een belangrijk onderdeel van de opvoeding van een kind met autisme. Niet alleen op school, niet alleen in een uurtje bij de SOVAtraining, maar altijd, om te leren de vaardigheden te kunnen toepassen in alle situaties, in de praktijk. En dan is het belangrijk te weten hoe je in elkaar zit. Wie ben je? Wat is moeilijk voor je? Wat kun je allemaal wel? Hoe vraag je hulp? Het klinkt allemaal zo logisch. Als je kind in een rolstoel zit, begrijpt iedereen dat het moet leren om hulp te vragen in bepaalde situaties. Niemand vindt dat gek. Als je een kind hebt dat blind is, vraagt niemand je kind mee naar de film met het verhaal dat hij best de film kan zien als hij maar gewoon wat beter zijn best doet. Als je een kind hebt met een onzichtbare handicap, is dat een heel ander verhaal. Dan heb je als moeder vaak een gladde rug nodig en die is er niet altijd. En je kind heeft die gladde rug ook niet. Dus leren we het samen. Om respect te hebben voor wie we zijn, voor elkaars grenzen en elkaars mogelijkheden. En we lachen vaak. Ook als iets niet gelukt is. En huilen mag ook. Want morgen is er altijd weer een nieuwe dag, om het anders en beter te doen.

Nog even en het supermarktverhaal is een mooie herinnering, in mijn hart. Onlangs waren we namelijk weer in de supermarkt, bij de kassa. “Doe het nu maar een keer zelf mam, vandaag heb ik geen zin.”

Tja, ook zoon wordt een puber, net als alle andere kinderen, of ze nu gemiddeld zijn (wat is dat eigenlijk, nog nooit een gemiddeld kind die alles precies volgens de normen doet gezien), een ander kleurtje hebben, een zichtbare of onzichtbare handicap hebben.

Maak van een mug een vlinder, elke dag weer!

Natasja Hoogerheide

Maak van een mug een vlinder, 
vrijheid, 
denken in mogelijkheden, 
van kwetsbaarheid naar kracht, 
onderwijs, 
dochter in de puberteit, 
zoon autisme/MCDD

 

 

 

 

2 thoughts on “Boodschappen doen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.