Column Kleine broer: Naar sensorische therapie

Kleine broer begon de dag al met het melden, vanuit zijn bed, dat hij weer niet door had geslapen dus dat het bezoek aan de kinderfysiotherapeut beter niet door kon gaan. Aangezien ik net wakker was kwam er niet meer uit dan “We gaan!” (Sorry, gebroken nachten zorgen voor een ochtendhumeur) 😉 Volgens mij begreep Kleine broer de hint want hij liet het onderwerp verder rusten.

Tegen tienen moet Kleine broer stoppen met zijn rustgevende minecraft op de computer en gaan we ons klaar maken om te vertrekken. Kleine broer heeft wat moeite met het feit dat hij niet goed begrijpt wat hij daar gaat doen maar het overheerst gelukkig niet. We stappen in de auto en rijden rustig weg.

Halverwege staat er opeens midden op de weg een bord met verboden toegang. Hoezo verboden toegang? Dit is een doorgaande weg. Hoe moet ik er anders komen? Verder op zijn ze met zo’n kraan de bomen aan het snoeien en er staat een vrachtwagen. Volgens mij moet ik daar prima langs kunnen. Er komt een werkman aanlopen om mij te vertellen dat ze aan het snoeien zijn en dat ik beter om kan keren. Ik word een beetje pissig en vertel de man dat ze dat dan eerder aan hadden moeten geven en niet als ik halverwege de weg ben. Terug rijden betekent te laat komen.

Ik besef dat Kleine broer in de stress schiet en vraag wat rustiger aan de man wat de situatie is. Ze staan er alleen met een kraan en daar kan ik om heen. Ik besluit toch door te rijden en leg aan Kleine broer uit wat ik ga doen. We rijden heel rustig om de kraan heen en Kleine broer slaakt een zucht van verlichting. Dan staat er een vrachtwagen midden op de weg. Ik zie Kleine broer angstig kijken en leg hem uit dat er aan de rechterkant genoeg ruimte is om er omheen te rijden. “Maar wat als de vrachtwagen omvalt” vraagt Kleine broer. Ik kijk hem aan en vraag of er een reden is waarom die vrachtwagen nu om zou vallen. We bespreken de situaties en besluiten samen dat het veilig genoeg is om er om heen te rijden. Het lukt en Kleine broer gaat weer verder met zijn monoloog over Minecraft en ik zucht en probeer mijn aandacht bij de weg te houden.

Ruim op tijd komen we aan bij de fysiotherapie praktijk. Kleine broer trekt zich terug in de Donald Ducks die ik gelukkig heb meegenomen. Het loopt vijftien minuten uit. Kleine broer begint langzaam aan toch ongedurig te worden. Dan zijn we eindelijk aan de beurt. Meteen vuurt Kleine broer een lading aan vragen op de fysiotherapeute af. Ze gaat er flexibel en goed mee om. Er is meteen een klik! Ze laat hem allerlei bewegingen doen en stelt ondertussen vragen aan hem.

Ik probeer even vanuit haar oogpunt naar mijn zoon te kijken en zie een elf jarig kereltje wat enthousiast bezig is en prima contact maakt. Veel bewegingen lukken en andere maken zijn problemen een beetje zichtbaar. Dan gaan ze hockeyen. Kleine broer doet in volle vaart mee. Opeens hoor ik hem zeggen dat hij moe is. Maar hij blijft doorgaan. Ik vraag hem wat hij zei en hij geeft weer aan dat hij moe is. Dan vraag ik hem wat hij kan doen als hij moe is. Hij blijft direct stil staan en zegt “stoppen”. Dan laat hij zich op de mat vallen en sluit zich helemaal af. Ik weet het maar voor een ander is het nog niet goed zichtbaar. Hij is enorm over al zijn grenzen gegaan en gaat het nu pas bewust voelen in zijn lichaam. Alles wat hij gevoelt, gezien, gehoord en ervaren heeft moet verwerkt worden. Het staat als een file in zijn hoofd. Hij geeft aan dat we hem even met rust moeten laten.

De therapeute en ik praten samen rustig verder. Ze wil graag via de email terug horen hoe Kleine broer het ervaren heeft. Het is haar al wel duidelijk dat hij dat niet kan aangeven op het moment dat hij bezig is. We maken vlug een afspraak voor volgende week zodat ik zo snel mogelijk met Kleine broer kan vertrekken. Het wordt nu meer zichtbaar dat hij enorm moe is en zich helemaal niet lekker voelt.

We nemen voor de zekerheid een andere weg terug om halverwege weer een andere route te moeten nemen omdat ze ook daar staan te snoeien. Ik merk dat het Kleine broer teveel begint te worden en ga gauw over minecraft praten. Het duurt niet lang of hij neemt het over en gaat verder met zijn monoloog. Heel rustig rijden we naar huis waar hij met koptelefoon voor de televisie even goed bij kan komen.

Heidi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.