Column: Mamaaaa, HELP!

We zitten aan ons avondeten en Kleine broer zit alleen aan tafel in de woonkamer met een koptelefoon op voor de tv. Aan de stilte te horen heb ik vanavond blijkbaar voor iedereen lekker gekookt. Plots hoor ik Kleine broer roepen: “Mamaaaaa, HELP!” Ik schrik en kijk op.

Voordat ik het door heb staat hij met een wit gezichtje en flinke paniek in zijn ogen voor mij. Zijn hele lichaam trilt en zijn vingers zitten onder het bloed. Ik probeer niet te schrikken en vraag zo rustig mogelijk wat er aan de hand is. Met moeite krijg ik er uit dat zijn kies los zit en dat hij steeds iets van een schok krijgt. Weer heel rustig vraag ik hem of hij zijn mond een beetje open kan doen. Ik vertel hem ook dat het allemaal goed komt en dat wij hem gaan helpen. Zodra hij zijn mond open doet zie ik het probleem. De kies is inderdaad  voor de helft los maar de andere helft zich nog vast aan het tandvlees. En als de kies kantelt zie je een schok door zijn lichaam heen gaan. Onder de oude kies zie ik ook al de nieuwe kies. Ik kan mij heel goed voorstellen dat dit heel  veel nare prikkels geeft.

Nu moet ik even heel snel denken hoe ik dit moet oplossen. Mijn man komt bij hem staan en houdt hem stevig vast. Dat geeft een stukje rust. Ik pak de paracetamol in de hoop dat het de prikkels iets gaat verzachten en we dan wat meer met die kies kunnen doen. Stuk voor stuk duw ik de paracetamol kauwtabletjes aan de goede kant in zijn mond. Automatisch kauwt hij ze weg. Om dan toch weer in paniek te schieten. “Mam, ik kan morgen echt niet naar school. Je moet ze afbellen. Dit gaat niet lukken mama…” De tranen stromen hem over de wangen. Ik kan niets anders dan hem gerust stellen en zeggen dat hij morgen niet naar school hoeft. Je ziet een last van zijn schouders afglijden.

Mijn kereltje is zo van slag dat ik eerst maar even samen met hem op de bank gaat zitten. Hij maakt zich klein en kruipt helemaal tegen mij aan. Zo compleet de weg kwijt. Ik zeg niets maar probeer zelf rustig te blijven om die rust weer door te kunnen geven naar hem. Als hij zich eindelijk wat begint te ontspannen pakken we de ipad met minecraft filmpjes erbij voor de afleiding.

Dan is het tijd om de medicatie te nemen en naar boven te gaan voor zijn avondritueel. Alleen komt er van het ritueel niet veel terecht omdat Kleine broer alleen maar met de kies bezig is. Mijn man laat hem met een potje zien hoe je iets kunt kantelen. En legt daarbij uit dat hij dat nu ook met de kies kan proberen om te kijken of hij dan los komt. De paracetamol werkt want Kleine broer kan nu zelf aan zijn kies zitten.

Ik laat het even aan mijn man over en ga zelf beneden zitten voor een adempauze. Het gaat je niet in je koude kleren zitten als je kind zo in de paniek schiet. Drie kwartier later wordt ik luid geroepen. Ik ren naar boven en zie Kleine broer met een enorm wit koppie op de rand van zijn bed zitten. In zijn ene hand een doek met bloed en in de andere zijn kies. YES! De kies is eruit. Kleine broer is er beduusd van en blijft maar naar de kies kijken. Ik pak de kies en de doek en leg ze beiden uit het zicht. Ik ga naast Kleine broer zitten en vertel hem dat het geweldig is dat de kies er uit is want dan heeft hij daar vanavond geen last meer van en kan hij goed gaan slapen.

We poetsen zijn vingers en zijn snoet schoon en proberen verder te gaan met het avondritueel. Het puzzelen met zijn vader lukt niet zo lang meer dus laten we hem in alle rust nog even een Donald Duck lezen. Om negen uur is het echt tijd om te gaan slapen. Hij is zo bek af maar wil toch dat ik nog even blijf. Even de veiligheid van zijn mama voelen zodat hij zeker weet dat alles goed komt.

Na tien minuten ga ik naar beneden. Als ik de babyfoon aanzet hoor ik dat hij al slaapt.
Nu mag ik bijkomen. ……

Heidi
(wie ben ik?)
carpediem-handtekening

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.