Brief – Peter Vermeulen (NL)

Beste Flowermum,

Zo goed om je weer eens gesproken te hebben. Ik weet dat, verborgen achter je enthousiasme en energie, je ook echte zorgen hebt. Ik herken het verhaal van het thuiszitten van jullie dochter bij één van onze kinderen. Het sluipt er in, de angst voor school, niet meer tegen de drukte kunnen. Ik voel met je mee, de pijn van de tegenvallers. Als je denkt dat het weer iets beter met je kind gaat, maar dan de weerstand toch weer onverwacht groot blijkt. En je opeens een ‘thuiszitter’ hebt, bij jullie nu al weer anderhalf jaar.

Onze zoon heeft gelukkig een plek waar hij weer iedere dag naar toe kan, veilig genoeg om niet te hoeven vluchten. Met andere jongeren om hem heen. Met liefdevolle en professionele begeleiding. Kwetsbaar, maar zoveel beter voor hem dan het uitzichtloze thuiszitten.

Ik weet hoe je ervoor knokt om goede zorg voor je dochter te krijgen. Dat je dochter na al die bureaucratische rompslomp nu anderhalve (!?) dag per week aan dagbesteding mee mag doen. Je dochter, die net als haar leeftijdsgenoten, gewoon iedere schooldag aan zichzelf moet kunnen werken. Op maat, met kleine stappen, maar wel vooruit. Je vertelt ook dat je de verplichte cursus moet doen voor ouders, over autisme en thuiszitten. Wrang, omdat je al zo actief bent in vrijwilligerswerk rondom autisme. Maar dat doe je als ouder, je kiest je strijd en weet wanneer je even mee moet bewegen. Maar toch, het maakt me boos.

Ik moet opeens weer denken aan Ruben van Zon. Aan zijn filmpje dat vorig jaar meer dan 20000 keer is bekeken. Weet je nog, Ruben die thuiszit met problemen? Waar de ouders druk zijn met alle administratieve rompslomp, moeder op cursus werd gestuurd en Ruben thuis verpieterde. Het filmpje was bedoeld om te waarschuwen voor waar we als ouders juist niet heen willen. Dat er niet nog meer bureaucratie moet komen. Dat je ouders van kinderen met problemen niet moet uitputten met verhalen over eigen kracht en goed bedoelde opvoedtips. Tegenstanders hadden het over bangmakerij, maar in jullie situatie is het realiteit gebleken.

Ik zie gelukkig ook positief nieuws. Dat je dochter vanuit huis met onderwijs kan beginnen. Ook zo’n ‘dingetje’, de combinatie van zorg en onderwijs. Dat is voor ouders nog te vaak kiezen voor óf zorg, óf onderwijs, terwijl onze kinderen juist zo’n behoefte hebben aan een mix die voor hen passend is.

Misschien leest er wel een gemeenteraadslid, een wethouder jeugd of directeur samenwerkingsverband, hulpverlener of leerkracht mee met deze brief. Ik hoop dat ze zich even kunnen losmaken van de sores die ze nu ook zo bezig houdt. Dat we met elkaar weer denken en dromen waar het ons met elkaar om te doen is. Passende zorg en onderwijs voor al onze kinderen. Dat kost energie, vooral ook even los kunnen komen van regels en beperkingen, maar het is echt de moeite meer dan waard.

Adaja, ik hoop en droom met je mee over een mooie toekomst voor je dochter en al die kinderen met andere, maar toch weer vergelijkbare uitdagingen. Weet dat je er niet alleen voor staat, als ouders staan we samen sterk.

Warme groet,
Peter Vermeulen (NL)

Het filmpje van Ruben van Zon nog eens zien?: https://www.youtube.com/watch?v=soPf6Aj128U
De noodkreet van Rebecca: http://t.co/4sKUXFx8DB

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.