Eigen bijdrage – Natasja Hoogerheide

Elke week als ik op bezoek ga voel ik de wind, die blaast tussen de hoge gebouwen. Ik trek mijn jas iets dichter om me heen. In de verte hoor ik de sirene van een ambulance, die onderweg is naar de spoedeisende hulp. Er lopen veel mensen. Ze zijn onderweg naar de grote trap van het academische ziekenhuis. Ik loop er voorbij. Langs het Ronald McDonaldhuis ga ik. Er staan mensen buiten. Pratend. Nerveus. Ik voel de spanning. De wanhoop. De zorgen om hun kind. Daar is het hek al. Verscholen in een nis van het gebouw. Ik bel aan en vertel dat ik er ben aan de stem door de intercom. Ik mag naar binnen. Daar is mijn kind. Hij straalt. Ik straal ook…

Mijn kind is klinisch opgenomen. Autisme. MCDD. Angststoornis. Trauma. Alles, alles, alles heb ik gedaan om voor hem te zorgen. De schrik sloeg me om het hart toen de cluster4school handelingsverlegen was. Waar moest hij heen als zelfs het speciaal onderwijs niet meer wist hoe hem te helpen? Alles, alles, alles hebben ze geprobeerd om mijn kind te helpen. De school, de jeugdGGZ. Hij was te angstig. Te verward. Hij kon de school niet meer in. Hij dacht dat de Cito een monster was. Hij dacht dat ik dood ging als hij bij me weg was. Hij kreeg aanvallen van regressie. Dan was hij ineens drie jaar. Als het weer over was, was hij stukken tijd kwijt. Dagbehandeling. Daar begonnen we mee. Een warm bad was het, de kinderpsychiatrische kliniek. Hij knapte langzaam wat op. Tot november. Crisis. Mijn kind zat op de bank. Zo bang. Hij wilde er niet meer af. Hij dacht dat hij wel de rest van zijn leven op de bank kon blijven zitten. Verstopt onder zijn veilige deken. Met mama ernaast. Veilig. Dan kwam alles goed, dacht hij. Ik zie zijn grote, holle, wijd opengesperde ogen van angst nog voor me. Wat een leed, wat een angst, wat een verdriet. Het was onvermijdelijk. Ook dagbehandeling was niet voldoende. Mijn kind moest klinisch opgenomen worden. Het was de meest zwarte dag in mijn leven…

Het gaat langzaam wat beter met mijn kind. Elke week ga ik bij hem op bezoek. Elke week heb ik daar een gesprek. Met heel mijn ziel en zaligheid zet ik me in om zo goed mogelijk stevig te staan voor mijn kind. Om hem te helpen. De behandeling te ondersteunen. Elk weekend haal ik hem op. Voor een nacht thuis. Elke zondag breng ik hem weer terug. Trouw rolt hij zijn koffer mee, met zijn eigen veilige deken erin…

Mijn kind is ziek. Sinds kort betaalt de gemeente de zorg voor hem. Binnenkort ga ik een eigen bijdrage betalen. Omdat mijn kind opgenomen is en niet thuis slaapt. Terwijl hij ziek is. Elke week loop ik vier keer heen en weer langs het kinderziekenhuis, waar de ouders geen eigen bijdrage hoeven te betalen. Elke week loop ik vier keer heen en weer langs het Ronald McDonaldhuis, waar de ouders kunnen slapen zolang hun ernstig zieke kind is opgenomen in het kinderziekenhuis. En ik? Deze mama moet straks ongeveer 100 euro per maand bijbetalen, voor verblijf in de kinderpsychiatrische kliniek. Terwijl mijn kind ook ziek is. Terwijl ik me net zo wanhopig en verdrietig voel als die ouders die ik voorbij loop langs het Ronald McDonaldhuis. De eigen bijdrage voelt als een boete. Een soort straf omdat mijn kind psychiatrisch ziek is…

Ik reis elke week vier keer heen en weer naar de kinderkliniek. Dat kost een hoop geld. Ik heb extra kleding en spullen voor mijn kind aangeschaft, omdat hij anders alles steeds heen en weer moet nemen als hij in het weekend een nachtje thuis is. Ik koop ansichtkaarten en postzegels. Om hem te verrassen met post. Ik werk parttime. In het onderwijs. Als ik vrij ben plan ik de zorgafspraken. Mijn leven bestaat uit werken en zorgen. Ik doe het allemaal. Het is vanzelfsprekend. Hij is mijn kind. Mijn verantwoordelijkheid. Alles, alles, alles doe ik om hem te helpen. Waarom wordt mijn kind anders gezien door de regering dan de kinderen die één gebouw verder liggen? Mijn kind is toch ook ziek? Wat is het verschil? Waar is de empathie? Waar is de menselijkheid? Schrap deze maatregel! Laat er geen verschil bestaan tussen somatisch ziek en kinderpsychiatrisch ziek. Dat is alles wat ik vraag. De kinderen zijn de toekomst. Toch? Geef alle kinderen een kans op zorg. Onvoorwaardelijk. Dat is toch niet teveel gevraagd?

Natasja Hoogerheide

20 thoughts on “Eigen bijdrage – Natasja Hoogerheide

  1. Ik zit in net zo’n situatie. Alleen sjouwen wij elke week de hele garderobe mee, en wassen als een gek in het weekend. Ik heb al meer dan 7 setjes nodig omdat mijn dochter met autisme ook nog eens bijna dagelijks “ongelukjes” heeft. En met haar vele andere kinderen met autisme. Ook kom ik bijna elke week nog eens extra voor allerlei therapieën, waarbij wij worden betrokken om haar zo goed mogelijk te kunnen helpen als zij weer thuis kan komen. Het kost ons inderdaad handen vol geld! Wat besparing? Waar halen ze dat vandaan? En dan nog: de eigen bijdrage is hoger dan wij onze kinderen te eten kunnen geven. Geven ze in Den Haag soms hun kinderen dagelijks biefstuk of zo? En dan zitten wij toch echt wel boven bijstandniveau…. Maar door al deze zorgplichten (ik heb nog een puber en een puberzoon met ADHND en autisme) kan ik er bijna niet bij werken. En dat is knap lastig in deze maatschappij waar je als gezin eigenlijk wel tweeverdiener moet zijn!

  2. Beste Natasja,
    Goed te lezen dat het beter gaat. Hou vol!
    Krachtig verhaal en sterk argument over een ondoordacht besluit. Het wordt tijd dat Den Haag zich eens druk gaat maken over zaken die ook een doel dienen.
    Groetjes Cindy

  3. Er is in Den Haag niet nagedacht over wat de gevolgen zijn van zulke maatregelen. Ik zou via een Voorlopige teruggaaf 2015 bij de Belastingdienst alle aftrekposten gaan opvoeren waar je over 2015 recht op hebt. Sterkte.

  4. Dit is te erg !
    Als ik het lees doet mij hart pijn voor jou…
    Als moeder van een autistisch, fobisch kind kan ik me een beetje voorstellen wat je meemaakt.
    Deze regering is zoooo fout bezig !
    Door alle maatregelen worden kinderen met een psychische handicap alleen maar verder uitgesloten! En dan noemen ze het participatie maatschappij , ik kan het woord niet meer horen !!
    Heel veel sterkte met alles en ik hoop dat je zoon flink mag opknappen zodat het niet allemaal voor niets is geweest.

    • Beste Jeannette,
      Dank voor je reactie. Ik hoop ook dat hij snel opknapt.
      En ik hoop dat met jouw kind alles goed gaat.

  5. Hallo, als je kind uit huis is geplaatst dan heb je andere rechten,zoals extra kinderbijslag voor uitwonende. De dagen dat je kind thuis komt is voor de belasting een extra aftrek post van €10 per dag.Ook het vervoer van en naar je kind is een aftrekpost.Laat je goed voorlichten door de patiënten vereniging,ben je lid van de vakbond en heeft deze een sociaal fonds dan is hier ook nog wel wat te halen.
    Veel succes met alles het zal niet meevallen ,wij hebben zelf een autistische zoon van 40 die al jaren in een Woonvoorziening woont,dus hebben er veel ervaring mee.

  6. Vreselijk om je verhaal te lezen. Het is een schandalige regeling die ze nooit hadden mogen invoeren. Ze vergeten gemakshalve halve even dat je op deze manier meer kosten hebt in plaats van minder. Daarnaast vergeten ze ook nog even dat het salaris echt niet meer wordt, per slot van rekening heb je nog steeds alle afspraken waar je naar toe moet. En dus nog steeds nog meer kunt werken.
    Of denken ze dat wel dan onze kinderen niet meer bezoeken als ze intern zitten. Geen enkele ouder zit erop te wachten om de kinderen uit huis te plaatsen. Maar als het nodig is heb je geen keuze.

    De regering moet eerst eens goed gaan nogietodigadenken of eens praten met ouders onze deze situatie.

    • Beste Claudia,
      Dank voor je reactie. Je hebt inderdaad meer kosten dan minder kosten. Goed nadenken zou heel fijn zijn en dan afschaffen.

  7. Natasja, wat vreselijk om je zieke kind daar achter te moeten laten, in de hoop dat hij beter zal worden. Het is natuurlijk te dol dat je als ouder een bijdrage moet betalen voor je zieke kind. Kinderen onder de 18 horen gratis zorg te krijgen en de overbelaste ouders moeten niet ook nog eens opgezadeld worden met een rekening. De vervoerskosten zijn al hoog genoeg. Ik hoop dat je zoon snel opknapt en weer gezond thuis komt. Ik hoop ook dat de regering in gaat zien dat dit geen oplossing is. Ouders straffen voor een kind met een psychische aandoening is schandalig!

    • Beste Antje,
      Dank voor je reactie. Ik hoop ook dat hij snel weer uitbehandeld is. Elke stap vooruit is er weer één. Ik ben heel trots op hem en heel blij met de zorg die hij krijgt. Ik hoop ook dat de regering besluit om de eigen bijdrage te schrappen, voor alle kinderen die vanaf dit jaar in deze situatie terecht komen.

  8. Heel veel sterkte voor jouw kind.. ik hoop dat hij vertrouwen in zichzelf mag vinden en dat hij de kracht ontdekt om zichzelf in z’n ware aard te zien. Heel veel sterkte met jouw gevecht tegen de instanties.. Het is niet zoals het hoort te zijn.. maar het is nu eenmaal in onze maatschappij erger dat je kind kanker heeft, dan een ‘ aandoening ‘…Helaas… Ik leef met je mee en ik stuur je een dikke krachtknuffle en heel veel liefde. * Karin; Een ouder die dus wel in het Ronald Mc.Donald huis mocht verblijven*

    Eigenlijk moet elk kind gesteund en geholpen worden wanneer het ziek is…

    • Beste Karin,
      Dank voor je reactie. Ik hoop dat het met je kind nu goed gaat. Gelukkig ben ik niet in gevecht met de instanties. De zorg voor mijn kind is als een warm bad en ik ben er heel blij mee. Ik ageer wel tegen de zinloze eigen bijdrage in de jeugdGGZ die is opgelegd door de regering. Ik ben het helemaal met je eens, elk kind dat ziek is moet geholpen worden, zonder onderscheid. Zo zou het moeten zijn…

  9. Zo waar, ik herken je verhaal hierin. Alleen heeft mijn zoontje in het ziekenhuis gelegen en ik sliep in het Ronald Mac Donaldhuis. Al moest ik wel eigen bijdrage van 15 euro per nacht betalen. En ook de reiskosten van 100 km heen en terug naar huis moesten wij zelf betalen. En dan opgeteld zijn dat nogal wat kosten, omdat ik ook niet alle weken in het Ronald Mac Donaldhuis verbleef, tussendoor wilde ik ook graag even naar huis, even andere omgeving, even weg uit de zorg en zorgen. Ja inderdaad het brengt heeeeeeeeeeeeel veel extra kosten met zich mee, die niet vergoed worden. Tja, dan wordt er gezegd, ach die kan je declareren bij de zorgverzekeraar, nee dus. Tja, dan wordt er vervolgens gezegd, die extra kosten kan je opgeven aan de belasting. Dat kan zo zijn, maar wij ouders van een zorgen kind moeten eerst alle extra kosten zelf voorschieten. En dan is het vaak zo, dat als je een zorgen kind hebt, je baan hebt moeten opgeven, of minder uren kan werken, omdat je voor je kind er moet en wilt zijn. Een kind heeft zijn ouder nodig, om de ziekte met zorg en liefde door te komen. Dan is het voor het kind het beste om de liefhebbende ouder dichtbij zich te hebben.
    Het leven van het kind, van de liefhebbende ouder(s), familie staat op de kop. Geen sociaal leven meer, geen structuur, verliezen van vrienden/kennissen. Dit doordat het kind ziek is. Het kind en de liefhebbende ouder(s) hebben niet om die ziekte gevraagd, welke ziekte dan ook. Maar moeten wij dan voor de extra kosten zelf opdraaien…? Is dat wat de regering reëel vind. Wij ouders van zieke kinderen, slachtoffers van instantie’s, vinden dit onterecht. Ik sluit me geheel bij het verhaal van Natasja Hoogerheide aan. Heel mooi goed geschreven Natasja. Dikke knufffffffffff en succes.

    • Beste Tamara,
      Dank voor je reactie. Ik hoop dat het nu beter gaat met je zoontje. En je hebt gelijk, als je kind ziek is, is het hele gezin ziek. Of het nu somatisch of psychiatrisch is. En het is zo fijn om mensen en zorg om je heen te hebben en het gevoel te hebben dat je er niet alleen voor staat. Ik heb begrepen dat de gemeenten die eigen bijdrage ook niet willen. Ik hoop dat de regering dit leest en nadenkt over de zinloosheid en de onmenselijkheid van deze eigen bijdrage.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.