Ga nou gewoon even je tanden poetsen!

“Ga nou gewoon even je tanden poetsen!”

Ik heb het wel eens vertwijfeld uitgeroepen. Omdat we echt weg moesten. Daar stond ik dan. Met mijn schoenen al aan. En Zoon op de bank. Met voor zich op tafel de tandenborstel. Zijn tandenborstel, die daar al 20 minuten stond.

Gewoon even je tanden poetsen. Het is zo makkelijk. Iedereen poetst zijn tanden. Overal op de wereld. Ik poets mijn tanden. Zus poetst haar tanden. Wel vier keer per dag. Omdat ze een beugel heeft.

Bij Zoon is het niet gewoon. Zoon is angstig. Hij is bang voor zijn tandenborstel. Hij denkt dat zijn tandenborstel een mes is. Die zijn tong er uit snijdt. Hij weet wel dat het zijn tandenborstel is. Een elektrische. Na lang zoeken en proberen blijkt de elektrische tandenborstel in ieder geval het beste te werken. Hij kent zijn tandenborstel, met het blauwe ringetje. En toch is hij bang. Hij kan de gedachten niet tegenhouden. Iedere keer weer. Elke dag. In de ochtend en in de avond.

Ik zet de tandenborstel voor hem neer. Dan begint het. Ik moet goed handelen. Zo luchtig mogelijk. Niet de nadruk op de angst leggen. Tenslotte is elke dag een nieuwe dag en ik moet hem niets in de mond leggen. Je weet maar nooit, misschien is de angst vandaag wel over………   “Ga maar poetsen.”, zeg ik dan rustig. Zoon reageert niet. Ik ga ondertussen verder met wat ik aan het doen ben. Mijn haar doen. Of mezelf verder aankleden. Of brood smeren. Ik loop weer naar Zoon toe: ”Ga maar poetsen.” Zoon reageert niet. De derde keer zeg ik: ”Nu moet je gaan poetsen.”  We zijn al enkele minuten verder. “Is het geen mes?”, vraagt Zoon. “Nee jongen, het is geen mes, het is je tandenborstel, kijk maar.”  “Snijdt hij mijn tong er niet af?” “Nee hoor, je tong gaat er niet af, ga maar poetsen.” “Ik moet mijn mond nog klaarmaken.”  Zoon pakt zijn kroeldoek. Zijn veilige doek. Die hij thuis gebruikt. Om rustig te worden. Hij ruikt er aan. Hij beweegt de doek tussen zijn vingers op allerlei rituele manieren.  Hij wrijft met de doek tegen zijn mond. Nu moet de tandenborstel er in. “Je doet nu de tandenborstel in je mond, zet hem aan en gaat poetsen. “, zeg ik rustig. Nog even zit Zoon met de tandenborstel in zijn hand. Nog even met zijn doek tegen zijn mond. Ik knik hem toe. En dan…………. eindelijk. Zoon begint te poetsen. Gelukkig.

Twee keer per dag gebeurt dit. Elke dag. Veertien keer per week. 730 keer per jaar. En het duurt steeds langer. Het wachten. Het vragen. De angst. Het voorbereiden van de mond.  Hand in hand met het ongemak dat het met zich meebrengt.  Ongemak voor Zoon. Het is vreselijk voor hem. De gedachten. De angst. Het stukje dwang met de doek. Ongemak voor ons, voor Zus en mij. Het op tijd moeten beginnen, omdat we anders te laat de deur uit gaan. De aandacht die het nodig heeft. De concentratie die het kost. De energie. Het verdriet. Omdat het naar is. Dat je kind zo angstig is. Dat je kind nare gedachten heeft, die hij niet kan tegenhouden. Dat moet toch anders kunnen.

Vanmorgen heb ik er met Zoon over gepraat. Over een oplossing. Dat het is zoals het is, dát weten we. Hoe kunnen we zorgen dat het tandenpoetsen zo gaat dat het voor een ieder acceptabel is? We hebben samen iets bedacht. Vanavond pak ik zijn tandenborstel. En zijn kleurenklok. Die zet ik op 10 minuten. Ik zet zijn tandenborstel op tafel. En zijn kleurenklok ernaast. Zoon heeft 10 minuten de tijd. In die tijd poetst hij zijn tanden. Dat duurt twee minuten. Hij heeft dus acht minuten om alles te doen wat hij nodig heeft om zijn mond voor te bereiden en zich over te geven aan de tandenborstel. Ondertussen ga ik me er niet mee bemoeien. Hij is zelf verantwoordelijk. De afspraak is dat het na 10 minuten gebeurd is.

Zoon kijkt opgelucht. Hij vindt dat een goed plan. Hij heeft graag de regie, dan voelt hij zich zo veilig mogelijk. Met deze oplossing heeft hij die. Vanavond, dan gaan we het uitproberen. We hebben er een goed gevoel over.

Maak van een mug een vlinder, elke dag weer.

Natasja

Maak van een mug een vlinder, 
vrijheid, 
denken in mogelijkheden, 
van kwetsbaarheid naar kracht, 
onderwijs, 
dochter in de puberteit, 
zoon autisme/MCDD

2 thoughts on “Ga nou gewoon even je tanden poetsen!

  1. Het is gelukt, voor het overgrote deel. De kleurenklok ging precies stuk, na jarenlang trouwe dienst. We hebben de overstap naar de timetimer gemaakt. Dat pikte Zoon goed op. Het lukt hem vaak om binnen de 10 minuten zijn tanden te poetsen. Heel blij mee! In de ochtend doen we het zo. In de avond hoef ik alleen over zijn rug te wrijven en gaat hij poetsen, dus zijn de 10 minuten niet meer nodig.
    Groetjes, Natasja.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.