Heidi Meijer: Computeren

Mijn dochter was drie jaar oud toen ik besloot dat er een aparte computer voor de kinderen bij zou komen. Mijn dochter was nogal vlot in haar ontwikkeling op bepaalde gebieden en daar zat de computer ook bij. Ze had heel vlot door waar ze allemaal op kon klikken en dat er op die manier allemaal nieuwe schermen te voorschijn kwamen.

Op een dag was ze bezig met een spelletje op de computer. Ik zit er altijd bij maar ik moest even naar de wc. Dat zou toch wel moeten kunnen? Even een paar minuutjes weg terwijl zij heerlijk verder speelt. Zodra ik de woonkamer binnenkwam en naar het beeldscherm keek wist ik al dat het mis was. Ik zag mijn fotobestanden (natuurfotograaf) komen en weer gaan….. Ik vloog op haar af en tilde haar op en zette haar naast de stoel neer. Meteen ging ik aan de slag om te kijken of er nog wat te redden was. Maar nee, ze had ruim 1000 fotobestanden laten verdwijnen. Definitief.

Dat was een flinke leerschool voor mij. Voortaan geen kinderen meer op mijn computer met belangrijke bestanden. Maar het was ook duidelijk dat ze maar een paar minuten alleen nodig hebben om van alles overhoop te halen. Vanaf toen zat ik er altijd bij. Als ik naar de wc moest dan werd de computer even op de pauze stand gezet tot ik weer mijn aandacht erbij kon hebben.

Toen mijn kinderen jong waren was ik heel strak met de computertijd. De kookwekker stond er naast en als die af ging was het meteen afronden en stoppen. En dat ging super! Als dit een sprookje was geweest. 😉 Zodra de kookwekker afging begon het drama. Mijn kinderen wilden niet stoppen en haalde alles uit de kast om mij dat duidelijk te maken. En ik haalde alles uit de kast om mijn kinderen duidelijk te maken dat ik de baas was en dat die computer uitging als ik het zei. Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen dat we het niet lang volhielden op deze manier. Elke dag was drama. Er moest een andere manier gevonden worden.

Gedurende de jaren groei je mee met je kinderen en hun computergebruik. Het was mij al snel duidelijk dat als ze moesten stoppen met de computer, ze echt even de tijd nodig hadden om hun level of spel af te ronden. En dat ik rekening moest houden met het feit dat ze die tijd nodig hadden. Ook bleek het heel handig te zijn als ik ze na het computeren een alternatief kon aanbieden waarmee ze zich ook goed konden vermaken.

Bij mijn dochter bleken er niet zoveel alternatieven te zijn en haar computertijd werd uitgebreid. Wel heb ik jarenlang de controle gehouden op wat ze deden, welke sites ze bezochten en met wie ze contact hadden. Ik heb mijn kinderen de mogelijkheid gegeven om over alles te praten zonder dat ze op hun donder kregen. Als ze een regel nogal flexibel gebruikte, dan gingen we daar over in gesprek. Naar mijn idee kun je soms beter wat soepeler zijn zodat ze je alles blijven vertellen, dan dat ze dingen stiekem gaan doen die wel eens fout zouden kunnen lopen.

Mijn oudste zoon had de leeftijd bereikt dat hij Facebook ging ontdekken. Ik was net gewend aan hyves en had eigenlijk niet zo’n zin in een nieuw programma. Maar ja, je wilt op de hoogte blijven van wat je kids doen. Dus hoppa, moeders ook op facebook. Ok, dat is een beetje uit de hand gelopen…. 😉 (mijn fb pagina’s en groepen zijn niet meer op 1 hand te tellen) Maar wees gerust, mijn kinderen houden mij nu in de gaten en ik krijg al mijn regels weer regelmatig te horen van ze.

Jarenlang heb ik ook gedacht dat kinderen niet teveel op de computer moesten zitten. Dat ze veel moesten sporten en buiten spelen met andere kinderen. En dat heeft eigenlijk nog steeds mijn voorkeur. Maar niet alle kinderen zijn hetzelfde. Mijn jongste zoon heeft niet veel vriendjes in de buurt die regelmatig kunnen spelen. En dat terwijl hij een enorme behoefte heeft aan contact. Maar door dat contact ook weer heel snel overprikkeld raakt. Inmiddels mag hij nu elke middag van 16:00 uur tot 17:45 uur computeren en skypen. Samen met zijn vrienden. Vrienden waarvan hij er een aantal echt ontmoet heeft en een aantal alleen online kent. Elke middag gaan ze samen skypen. Elke middag met een andere combinatie van de vriendengroep. Afhankelijk van wie er aanwezig zijn.

Soms sta ik te luisteren achter de deur. Zo bijzonder. Dat skypen en het samen spelen van het spel minecraft is eigenlijk net een soort sovatraining. Ze lopen tegen problemen aan, ze botsen met andere kinderen, er wordt gepest en dingen worden afgebroken. Maar samen met elkaar lossen ze het op. Ze praten erover, zoeken oplossingen en herstellen samen wat kapot is gemaakt. En dat allemaal zonder de hulp van een volwassene. Ik hoor hoe mijn zoon aangeeft hoe dingen op hem overkomen. Ik hoor hem bevestiging vragen of hij iets goed begrepen heeft. Ik hoor hem verantwoordelijk om gaan met de computer en zijn online vrienden.

Natuurlijk gaat er wel eens wat mis. Maar ook daar valt weer over te praten en we vinden altijd overal een oplossing voor. Maar zo strak als ik vroeger was met de computer, zo flexibel ben ik nu omdat ik zie dat het mijn kinderen goed doet. Omdat het hun helpt bij hun ontwikkeling. Omdat het hun helpt om zich niet eenzaam te voelen. Een dikke pluim voor de uitvinder van de computer! Dank je wel!

Heidi-Lukas-handtekening

6 thoughts on “Heidi Meijer: Computeren

  1. Ik vind dit heel erg mooi om te lezen. Hoe je nadenkt over wat het beste is voor de kinderen en voor jezelf en zo samen tot een oplossing komt 🙂 Inspirerend!

    • Dank je wel Roxanne. Het is de manier die ons het meest helpt. Samen onderzoeken wat en hoe de dingen anders zouden kunnen. En het mooie is, dat ik die manier nu al terug zie in mijn kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.