Mijn lieve mooie kleine man, – Ciska Horn

Weet je dat ik ’s ochtends vroeg als de wekker gaat, of als jij mijn wekker bent, denk aan je glimmende bruine oogjes? Met dat kleine grijze vlekje, dat twinkeltje als je plezier hebt, de tranen die over je wangen stromen als je de slappe lach hebt. Nog maar een paar jaar geleden straalde er alleen maar wanhoop uit die ogen, woede, onrust, onbegrip. Je ogen waren zwart. De tranen kwamen uit frustratie.

Besef je dat ik iedere ochtend, als ik je ontbijt maak en je lunchtrommel vul, geniet van het feit dat je tegenwoordig alles zo lekker vindt? Je hebt dan wel het liefst elke keer hetzelfde op je boterham, maar je kan ook genieten van nieuwe aparte gerechten, en je eet met zoveel smaak je fruit, en je hebt bijna iedere dag een ander pakje drinken mee naar het activiteitencentrum. Je vertikt het om sla te eten of soep, maar dat is geen enkel probleem, omdat je nog maar een paar jaar geleden echt alleen maar wit brood at. En pannenkoeken en kipnuggets.

Realiseer je je dat ik me in de middag net zo verheug op het samen boodschappen doen als jij? Hoe je keurig in de supermarkt alle producten scant en in de boodschappentas mikt, hoe je opdrachtjes uitvoert. En hoe je aan het einde van de rit zelf benoemt wat er volgens jou nog meer nodig is in huis, en hoe je dan zo knap varieert tussen koek, noga en chocolade. Het is echt nog niet zo lang geleden dat we met jou eigenlijk niet naar het winkelcentrum konden, dat je ging flippen door al die prikkels, dat je met je handen over je oren luid brullend door de supermarkt rende met maar één doel, daar zo snel mogelijk weer weg zijn.

Ben je je ervan bewust dat ik het heerlijk vind dat je zelf een weekprogramma bedenkt, en voor de zondag een activiteit voor het gezin? De ene keer wil je buiten wandelen, een andere keer wil je naar een speelgoedwinkel, soms wil je zwemmen en tegenwoordig naar een Zweeds meubelwarenhuis met bijbehorende Zweedse gehaktballetjes. Je kunt heel dwingend zijn in het opleggen van jouw wil, maar wat een verschil met kort geleden, toen wij wanhopig zochten naar activiteiten die je aankon, en waarvan we geen idee hadden of je het wel leuk vond.

Snap je dat ik er stiekem van geniet als je een beetje ziek bent, en rustig op de bank lekker tegen me aan leunt? Of dat ik het in het geniep wel prettig vind dat je jezelf niet kunt douchen en afdrogen en mijn hulp daarbij nog nodig hebt? Ik heb dan even weer het kinderlijfje bij me, met de perfecte ronde teentjes en de zachte wangetjes en de stevige pootjes. Het is intussen allemaal groot, harig, bonkig en lomp. En zo perfect.

Voel je hoe gelukkig ik ben met hoe jij bent gegroeid? Hoe trots en opgelucht? Voel jij mijn blijdschap, als ik iedere stap die jij in je ontwikkeling maakt, breed deel op alle sociale media, alsof dat de daken zijn waar ik alles van schreeuw? Voel je dat ik het liefst die heel zware jaren die achter ons liggen, toen je nog incontinentiemateriaal nodig had en gefixeerd moest worden in je bed, zou vergeten?

Iedereen weet hoe stapelgek en smoorverliefd ik op je ben, lieve mooie kleine man.
Weet jij het ook?

Ciska Horn is docent, vriendin, student, collega, vrijwilliger, echtgenote van “de lange”, dochter, buurvrouw, maar vooral vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week, moeder van “de grote man” (1996), student en afwasser met PDD-NOS, en “de kleine man” (1997), zonnestraal met klassiek autisme en een verstandelijke beperking.

6 thoughts on “Mijn lieve mooie kleine man, – Ciska Horn

  1. Ik moeder van een zoontje van 9, met Active but Odd, en adhd diagnose, dacht altijd wel dit gaat ons lukken. Maar wat een zorgen en een verdriet brengt dit met zich mee. Kind wordt gepest in de buurt, vriendjes heeft hij niet terwijl hij zo graag enkel wil spelen. Zoveel dingen waar we tegen aanlopen, reageren wij wel op de juiste manier, is het het autisme wat nu opspeelt of is hij nu gewoon aan het uitdagen. Bang om aan het eind van mijn latijn te geraken, speur ik het web af. Zodoende ook op deze site gekomen. Wat een herkenning!

    • Ik hoop dat je nog veel meer herkenning hier zal vinden Bianca! Samen komen we er wel, we steunen elkaar, informeren elkaar, beuren elkaar op. En we begrijpen elkaar, met een half woord. Hoe fijn is dat!
      Groet Ciska

  2. ontroerend! Vooral omdat ik die zware jaren van zo dichtbij meemaakte toen wij nog collega’s waren. Ik bewonder jullie doorzettingsvermogen en je zie in je jongens jouw zonnige karakter terug!
    Xxx

    • Met heel veel geduld. We zijn het bewust steeds blijven aanbieden, maar zonder te verwachten dat hij het zou eten. Voelen mocht, met vingers, met lippen. Het heeft lang geduurd maar uiteindelijk ging hij eten. We zijn begonnen met voorzichtig ander broodbeleg, hij mocht zelf kiezen, eerst een boterham met veilig beleg, dan een boterham met vreemd beleg naar keuze. Hij hoefde het nooit op te eten. We hebben er nooit een probleem van gemaakt. Daarna rare fruitsoorten, eerst een veilige banaan, dan een enge vrucht. Intuusen eet hij ook mango’s maar liever niet met zijn handen. Hij houdt nog steeds niet veel van groente, maar we bieden nu zijn vlees in twee porties aan. Hij krijgt zijn tweede portie pas als hij zijn bord leeg heeft. Hij is een carnivoor en eet zelfs tuinbonen als er nog een halve hamburger ligt te wachten.
      Het is wel belangrijk dat iedereen die met hem eet, dezelfde methode aanhoudt. Dus ook de dagbesteding, en ook het logeerhuis, en ook de thuiszorg. Het was niet erg als hij niet at.
      Hij is wel van de klassieke pot, stukje vlees of kip of vis, groente, aardappalproductjes, maar hij is intussen ook dol op lasagne, op taco’s, op bami en nasi, op mie met Thaise curry’s, alles eigenlijk wel. Hij is pas gaan varieren toen hij 14 was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.