Mijn voornemen – Ciska Horn

Het was zo’n mooi voornemen en eigenlijk ging het de hele maand al heel goed: ik zou liever worden, aardiger. Vriendelijker. In elk geval zou ik niet meer snuivend mensen uitfoeteren, had ik mij zo voorgenomen. De lange noemt dat nog vergoelijkend “mensen verbaal rechtzetten”, maar feit is, ik kan een vreselijke kattenkop zijn en dan helemaal uit de bocht vliegen. Dat zou in 2015 klaar zijn.

Ik had het op Facebook al medegedeeld, en vrienden voorspelden dat het niet lang zou duren. Ze hadden er geen vertrouwen in. Van die post hadden ze een foto gemaakt. Als ik op een bepaalde, voor hen herkenbare manier, ademhaalde, haalden ze al hun telefoon tevoorschijn om mij fijntjes te herinneren aan mijn boude uitspraak. Ze waren wel diep onder de indruk van mijn dappere pogingen, ik was echt heel lief en vriendelijk en begripvol. Ik was zelf ook erg trots.

Op de laatste dag van januari is het fout gegaan. De lange en ik waren uit eten, gewoon hij en ik, samen. Het was vol in het restaurant en er was een tamelijk groot gezelschap, man of tien, met kinderen erbij. Een moeder had het erg moeilijk met haar dreumes. Het meisje was onrustig, huilde veel, krijste als ze werd opgetild. Eigenlijk wilde het meisje alleen een beetje bilschuiven door het gangpad heen, maar dat was weer lastig voor het bedienend personeel. Moeder had er een hele kluif aan en schoot compleet in de vlekken. Vader werd er door moeder wel bij betrokken maar die had zich duidelijk voorgenomen niet bij het probleem te gaan horen. Hij had het reuze gezellig met de andere mannen van het gezelschap. Ik vond vader geen aardige man. Ik voelde intens medelijden met moeder en had een behandelplan in gedachten voor dochter.

Aan het tafeltje naast ons was het ook gezellig. Vier volwassenen, twee grotere, zich voorbeeldig gedragende, kinderen. De bediening kwam vragen of alles naar wens was. De meneer wist te vertellen dat het eten erg lekker was, maar hij had ook een vraag. “Kan die baby ook uit?”

Dat heeft die meneer geweten. Daar ging mijn goede voornemen. En zijn gezellige avond.

Ciska Horn is docent, vriendin, student, collega, vrijwilliger, echtgenote van “de lange”, dochter, buurvrouw, maar vooral vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week, moeder van “de grote man” (1996), student en afwasser met PDD-NOS, en “de kleine man” (1997), zonnestraal met klassiek autisme en een verstandelijke beperking.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.