Paniek

Kleine broer is net in de badkamer bezig als er plotseling beneden wordt geboord. Hij schrikt enorm en de paniek slaat toe. Hij staat te trillen en te jammeren met zijn handen over zijn oren en weet van pure ellende niet meer waar hij het zoeken moet. Het enige wat ik kan doen is hem stevig vasthouden en laten merken dat ik er ben.

Zodra het boren gestopt is vertel ik hem wat er is gebeurd. Dat zijn vader is gaan boren en even vergeten is om een seintje te geven dat hij zou gaan beginnen. Kleine broer snapt wat ik hem vertel maar zijn oren tuten nog na.

Bij Kleine broer komen alle geluiden veel harder binnen dan bij ons. En hij kan daar nog niet zo goed mee omgaan.

Op een hele rustige manier werken we het “naar bed gaan” ritme af en uiteindelijk stop ik hem in bed met wat Donald Ducks en de babyfoon aan.

Al voordat ik helemaal beneden ben hoor ik Kleine Broer al roepen: “Mama, ben jij dat? Wie hoor ik lopen?” Ik stel hem gerust en vertel dat ik nu de woonkamer inloop en hem kan horen via de babyfoon. Kleine broer gaat verder met lezen en ik bereid mij voor op een lange avond want ik voel hem natuurlijk al aankomen.

Bij elk geluid reageer Kleine broer en vraagt hij wat het is. Elke keer stel ik hem weer gerust. Vertel ik hem duidelijk wat hij hoort en dat het allemaal goed en veilig is. Wat ben ik blij met onze babyfoon met terugspreekfunctie. Alhoewel trappen lopen veel beter voor de conditie is! 😉

Om 20:45 uur is het tijd om welterusten te zeggen en te gaan slapen. We doen nog even ons kietel en gek doen ritueel in een poging om de dag af te sluiten met positieve vrolijke gedachten in zijn hoofd.

Hij is stil…. Zou het dan toch meteen lukken?

En dan komen zijn zus en vriendin terug van een stukje wandelen en hoor ik  Kleine broer vragen wie er nu in de hal staat. Weer geef ik uitleg en hoop dat hij genoeg gerustgesteld is.

“Mama, kun je even boven komen?” klinkt er door de babyfoon. Ik ga naar boven en ga naast hem op het bed zitten.

“Mam, ik heb zulke nare gedachten over wat er in de badkamer kan zitten.”
“Mam, zit er wat onder mijn bed?”
“Mam, of zit er wat in mijn kast?”
“Mam, ik heb het zo warm dat ik denk dat ik ga ontploffen.”
“Mam, mijn zus maakt zoveel lawaai met thuiskomen.”
“Mam, de buurtkinderen maken zoveel lawaai in de tuin, moeten zij niet naar bed?”
“Mam, zal ik ooit nog wel weer kunnen slapen?”
“Mam, ik voel mij zo ontzettend slecht, dit komt niet meer goed”

Ik haal diep adem en vertel hem rustig en kalm, dat ik de hele bovenverdieping even zal doorlopen om te kijken of er iets is wat er niet hoort. Bij elke kamer roep ik dat de kamer helemaal leeg en veilig is. In zijn kamer kijk ik nog even onder het bed, in de kast en achter de kast. Het raam en de deur doen we dicht en we zetten de airco even aan. Binnen een paar minuten voelt het al een stuk koeler. We praten nog even samen over minecraft. Over wat we morgen allemaal willen gaan bouwen. En ik geef hem een extra melatonine pilletje in de hoop dat het net dat zetje zal geven wat hij nodig heeft.

Na een dikke knuffel en de deur op een kier, loop ik zachtjes naar beneden. Ik schenk een kopje thee in en ga rustig voor de tv zitten. Na een paar keer woelen en draaien is het stil via de babyfoon. 22.15 uur…….

Het is gelukt! Hij slaapt……

Heidi

Moeder van drie kinderen (Grote broer 1995, Zus 1997 en Kleine broer 2002) met ieder hun eigen rugzakje die de hobbelige weg van het leven aangaat met humor en positiviteit.
Hier kun je meer lezen….

~ Iedere keer als je in een moeilijke situatie toch humor kunt vinden, win je.~

4 thoughts on “Paniek

  1. Graag gedaan Anita. Ik hoop dat ik nog veel meer mensen bereik en ze een kijkje kan geven in het leven met autisme. 😉

  2. Dank je wel voor de tip. Ik gun hem die rust ook. Het is al wel minder dan de vorige jaren dus we gaan de goede kant op…

  3. Hier is de Moro reflex wel zo heel heftig aanwezig! Ik heb zo te doen met Kleine broer. Kijk eens bij de cursus Children with Challenges, van Svetlana Masgutova (masgutovamethod.com), misschien is het iets voor Kleine broer. Ik gun hem zoveel meer rust en minder paniek!

  4. Ik lees je blog met veel plezier, Heidi. Jij maakt voor mij duidelijk hoe het leven met autisme is. Dank je wel daarvoor.
    Groeten,
    Anita

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.