Participatie – Penny Holloway

Participatie: met zijn allen naar oplossingen zoeken. Samen doen!

In gesprek met de gemeente
Vorige week was ik in gesprek met de gemeente. Het was een goed gesprek, een open en eerlijk gesprek, van beide kanten. Ik zie een gemeente die zijn best doet om in contact te komen met zijn burgers. Die op zoek is naar oplossingen en mogelijkheden. Daar hou ik van.

“Wat maakt dat de oudste niet participeert?”
Het gesprek is alweer een week geleden en deze vraag blijft hangen “Wat doet je oudste de hele dag? Wat maakt dat hij niet participeert?”. Ik val stil van deze vraag, niet omdat het een verkeerde vraag is, maar omdat het antwoord complex is. Het is niet makkelijk uit te leggen en het maakt mij verdrietig. Hij wil namelijk zo graag en we hebben al zo veel geprobeerd. En zo lig ik nachten wakker van de vraag en het antwoord.

Pogingen
Hebben we het geprobeerd? Jazeker:
• Zwemmen vindt hij geweldig. Echter leidt de drukte van het zwembad, het galmen van het geluid, de blijdschap en de warmte al snel tot overprikkeling.
• Tennis… Vol vreugd ging mijn oudste erheen en kwam al snel terug “Mama, het geluid van die ballen op de grond klinken als duizend kanonschoten”.
• Voetbal… mijn oudste is gek op voetballen. Hij was zo blij om te gaan. Al zijn vriendjes in de buurt voetballen en hij was trots dat hij ook mocht. Echter is het een sport wat snel verloopt. Dan rent ieder naar links, dan weer naar rechts. Allemaal roepen ze je naam, je raakt moe, krijgt het heet, krijgt de bal tegen je hoofd.
• Kidsfit vond hij ook geweldig. Toen er drie in de les zaten ging het goed, maar al gauw zaten er tien kinderen op de les en dan is het weer te druk.

Overprikkeling
Bij overprikkeling zal mijn oudste rennen, gillen, druk doen, onbesuisde dingen doen. Mensen zullen mij vragen: “Kun je hem zeggen dat hij dit niet moet doen?” En het antwoord is: “Nee”, want hij is overprikkeld door de situatie. Het is het gedrag van een kind dat er zo graag bij wil horen, maar wiens lichaam reageert op alle prikkels en wiens lichaam (nu nog) slecht weet hoe om te gaan met al die prikkels. De enige manier om de overprikkeling te stoppen is uit de situatie weg gaan.

Acceptatie, begrip en structuur
Wanneer werkt het wel? Met het begrijpen “wat overprikkeling is”. Met acceptatie van de overprikkeling kom je al ver. Ook met het begrip dat het geen onwil is kom je al ver. Dat het okay is dat hij druk doet, dat het noodzakelijk is om drukte af te wisselen met rust. Combineer acceptatie, begrip en structuur en je komt heel ver.

Lege zalen zijn dure zalen
Participatie is dus niet vanzelfsprekend voor elk gezin. Mijn oudste en ik doen ons best om te participeren, willen dat ook beide zielsgraag. Onze maatschappij is er echter op gericht “om de zaal zo vol mogelijk te krijgen” en wij zijn juist op zoek naar de zaal die niet overvol is. Per definitie zoeken wij dus iets wat slecht te verkrijgen is. In onze maatschappij is een halfvolle zaal niet wenselijk, deze leveren namelijk minder geld op of het is een duurder concept. En zo speelt geld dus ook een grote rol bij participatie.

Oplossingen bestaan
Ik vertelde onze gemeente dat er vier stichtingen actief zijn in onze gemeente. Ik zou het geweldig vinden om, samen met de andere stichtingen, leden, ouders, mensen met autisme en jeugdigen van deze gemeente om tafel te zitten en te onderzoeken waar behoefte aan is. Vaak hebben mensen hele mooie, creatieve en zelfs al bestaande oplossingen. Ik zet het graag op papier en dien het graag in. Wie heeft immers meer verstand van datgene waar behoefte aan is dan de mensen zelf?

Participatie zoeken we samen
Ik denk dat veel gezinnen willen participeren. Ik denk dat velen op zoek zijn naar oplossingen en verbintenis. Ik geloof in oplossingen en binnen deze oplossingen hoop ik op begrip en acceptatie van de gemeente en de maatschappij. Participeren is samen zoeken naar de oplossingen. Het samen doen!

Penny Holloway

7 thoughts on “Participatie – Penny Holloway

  1. Ik vind het echt heel knap dat je zo nadenkt over de vraag van de gemeente over waarom de oudste niet participeert. Daar kan ik wat van leren, zelf zou ik me aangevallen voelen omdat het voor mij vanzelfsprekend is dat mijn kind minder participeert door zijn autisme dus ik zou in de verdediging schieten. Jouw manier is veel beter!!

  2. Heel mooi verwoord! Het is gewoon zo! We moeten hier in Nederland van alles. En het liefst moeten we dat ook allemaal tegelijk doen. Maar voor veel mensen werkt dat juist niet!

    • mooi verwoord idd, het is zo moeilijk uit te leggen wat jou kind mist en waar hij in ondersteund moet worden.. En vergeet niet dat wij als ouders al heel lang zijn gewend aan zijn gedrag wat soms anders is, en hoe makkelijk dit vergeet te benoemen.
      zucht , daarin kon ciz en jeugdzorg wel een andere blik , kijk op hebben, vroegen goed door, en wensten ons zelfs sterkte…ben benieuwd met de nieuwe participatiewet.

    • Het is waar wat je zegt. In deze maatschappij moeten we veel en is het overal druk. Velen snappen niet waarom het niet lukt. Toch zijn er genoeg mensen die dat heel goed weet te verwoorden en ook weet te verwoorden wat wel kan. Laat aub de gemeentes gebruik maken van deze mensen. Is mijn wens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.