Penny Holloway: een powermama!

Elke dag heb ik veel bewondering voor ouders. De oerkracht, de energie, de positiviteit, het zoeken naar oplossingen. Twee week terug was ik door een moeder uitgenodigd en zat ik op een school met haar, het ging om een passende onderwijsplek voor Sven. Aanwezig waren moeder, steunpunt autisme, school (directeur, orthopedagogen en leerkracht), directeur SWV, de leerplichtambtenaar en bureau jeugdzorg. Dit team was samengeroepen door de moeder.

Vorig jaar ging Sven voor het eerst naar het Voortgezet Speciaal Onderwijs,er is veel gebeurd in het afgelopen jaar. School was teveel voor hem geworden, te druk en mede ook door het pestgedrag ging moeder op zoek naar oplossingen, en de school ook. Moeder doet iets wat ik heel bijzonder vind. Ze roept het hele team bijeen, op verzoek van haar zitten wij hier allemaal. Ze heeft maar een doel voor ogen: het geluk van Sven.

School geeft aan dat ze van alles geprobeerd hebben, moeder snapt niet waarom Sven enkel en alleen de ochtenden nog kan komen na de zomervakantie, dit is niet makkelijk als alleenstaande moeder. We praten, zoeken naar een oplossing, iedereen is bereidwillig. Ik vraag mij af wat er was er gebeurd als moeder dit team niet bijeen had geroepen. Ik schuif het weg, want ieder zit er voor deze moeder,voor Sven

En dan….dan wordt die ene zin gezegd die mij zo raakt “maar beste moeder, u wist dit vorig jaar december al, toen zeiden wij al dat het niet goed ging, dat u AWBZ moest aanvragen, dat heeft u niet gedaan”, “daarom is er nu ook geen budget vanuit het SWV”. Het raakt mij zo. Hoor ik dit goed? Begrijp ik het goed? Alle lasten op de schouder van deze moeder “. Dus had moeder anders gehandeld dan had Sven wel fulltime naar school gekund? Sinds wanneer ligt de volledige last in de handen van een moeder?

Er ontstaat weerstand aan tafel, ik zie pijn en vooral de teleurstelling bij de moeder want moeder wist dit niet. School geeft aan dat ze hun best hebben gedaan…en dat geloof ik, ik geloof het echt. Ik wil onderbreken, voor deze moeder opkomen, maar ik kom er niet tussen. En daar zaten we, met iedereen om tafel. Voor Sven is er geen oplossing. De een zegt “ik kijk of het mogelijk is om”, de ander zegt “ik overleg”, weer een ander zegt “ik weet niet of”. Ik zie dat iedereen wil, ik zie dat ieder vastloopt op wetten en regelgevingen

Sven is inmiddels begonnen, vier ochtenden in de week. Kans op een indicatie wat dekkend is om de begeleiding in te kopen wat nodig is klein, geld bij het SWV is er niet,de leerplichtambtenaar kijkt mee, steunpunt autisme kijkt mee en zal dit traject volgen en ondersteunen. En ik, voel een diepe respect voor deze krachtige moeder. Vandaag zat je daar met al je liefde en vertrouwen in jou Sven. Je denkt in mogelijkheden en niet in onmogelijkheden, jij hebt maar een doel voor ogen, zijn toekomst, zijn geluk. Jij wil het gevoel hebben dat vooral Sven centraal staat. Wat heb je dat toch geweldig gedaan. #respect.

Ik weet dat er nog een pad vol mailen, bellen, vragen, vergaderen voor haar ligt. Ik hoop dat er een passende oplossing komt voor Sven, maar helaas komt deze niet heel binnenkort.

Penny Holloway

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.