Penny Holloway: kleine stappen vooruit

Afgelopen week ben ik begonnen met hardlopen. Om dezelfde redenen als velen, om mij fitter te voelen, omdat ik niet altijd aan een sportschool toe kom, goed om van frustraties af te komen en altijd fijn om een paar kilo kwijt te raken.

Ik “ren” op een fiets/wandelpad naast een natuurspeeltuin. Af en toe speelt mijn jongste terwijl ik…schuifel, want zo voelt het. Het hardlopen stelt nog niks voor het is een afstand van niks en ik hou het niet lang vol.

Het hele gebeuren valt mij vies tegen en eigenlijk voelt hetzelfde als de strijd die ik ervaar omtrent de thuiszitters problematiek. Velen zeggen mij dat de thuiszitters problematiek geen strijd moet zijn, “open houding” hoor ik steeds. En ik probeer het. Ik probeer het echt. En toch ben ik al jaren bezig en lijk ik geen stap vooruit te komen.

Eigenlijk heb ik geen energie voor mijn lijdzaam geschuifel, ik heb het gevoel alsof het eindeloos is, alsof ik niet vooruit kom, ik heb het idee dat mensen mij aankijken en denken “hou maar op, het wordt toch niks”…..en toch ga ik door. Voor het goeie doel en omdat ik hoop dat de dag komt dat het beter zal gaan, dat de dag komt dat ik denk “daar heb ik het voor gedaan!”.

Stap voor stap ga ik verder en ik stop alleen op momenten dat ik niet meer kan en ik stop op het moment dat mijn kind roept “mama, kom je even bij mij zitten, ik voel mij zo alleen”.

Mijn twee strijden zijn een, ze zijn hetzelfde. Ik hoop dat het makkelijker wordt, dat de dag komt dat het minder energie kost, ik hoop op een pad met zo min mogelijk obstakels. Ik weet dat lieve vriendinnen en het thuisfront mij aanmoedigen. Ik weet dat ik niet de enige ben die probeert, samen schuifelen we verder en stoppen doe ik alleen als ik niet meer kan of als het thuisfront mij terug roept.

Penny Holloway

3 thoughts on “Penny Holloway: kleine stappen vooruit

  1. Lieverd, niet zo twijfelen aan je zelf, je doet het toch supergoed!!!!!! En diep in je hart weet je ook wel dat je gewoon keihard je best doet. Het is alleen zo idioot dat je keer op keer weer tegen dichte deuren aanloopt. Maar blijf gewoon proberen, ondanks alle goede bedoelingen dat mensen zeggen dat het geen zin heeft, juist door blijven gaan want als we allemaal bij de pakken neer gaan zitten dan gebeurt er helemaal niks. Het gaat om de toekomst van onze kinderen en juist daarom moeten wij het niet opgeven, ook al lijkt het zo nutteloos… Het is zo jammer dat we niet dichterbij wonen, had graag meegedaan met hardlopen, een jaar thuiszitten = 20 kg aankomen pfffff…. Maar ja liever dik en gezellig dan dun en stress, keep the spirit up girl, we can do it!!!!!!! Heel miss kom ik toch, nog even onder voorbehoud xxx

  2. Herkenbaar…het schuifelen wat hier omschreven word vergelijk ik met mijn strijd tegen autisme….Maar ik ga door!!!Voor mezelf,mijn vriend en de rest van mijn geliefden….Penny,dank je wel!!!xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.