Peter Vermeulen (NL) – In de steek gelaten

Het is alweer 3 jaar geleden dat mijn zoon eigenlijk aan het tweede jaar van de middelbare school zou zijn begonnen. Met zijn angst, autisme en onzekerheid bleek regulier onderwijs te complex. Aan aandacht destijds geen gebrek; gevraagd en ongevraagd kregen we hulp en advies van zorgverleners, school, leerplicht en nog wat betrokkenen. Iedereen was het er over eens, onze zoon zou het beste op z’n plek zijn in het speciaal onderwijs; kleine klassen, meer duidelijkheid en structuur. Waar we dachten een nieuw begin te kunnen maken, sloeg dit om in teleurstelling toen bleek dat er helemaal geen plek voor hem was. Niet na weken, ook niet na maanden. Intussen veranderde onze thuiszittende zoon, bij gebrek aan perspectief, van angstig en onzeker in depressief en opstandig. Ik had me nog niet eerder zo machteloos gevoeld. We weten niet hoe het was gelopen als de aansluiting naar speciaal onderwijs wel tijdig geregeld had kunnen worden. De eerlijke kans heeft hij echter nooit gekregen.

Na een GGZ-opname hebben we toen de draad weer opgepakt. Naar school was op dat moment uit beeld, daarvoor was hij te ver teruggevallen. In een veilige zorginstelling lukte het om voorzichtig weer op te bouwen. Het is de afgelopen jaren zijn ‘school’ geweest. We zijn zo dankbaar voor hoe deze mensen, met geduld en maatwerk, zijn vertrouwen hebben gewonnen en stapjes maakten. Helaas worden, met het groter worden, ook de problemen van mijn zoon groter. De sombere perioden langer, de weerstand hardnekkiger. Begin dit jaar komen we, samen met zijn behandelaars en begeleiding, tot de conclusie dat hij specialistische, klinische hulp nodig heeft bij zijn problemen. Dat zijn moeilijke beslissingen die je met hart en hoofd moet nemen. En als je eenmaal de beslissing hebt genomen wil je ook doorpakken, zo snel mogelijk in gang zetten om weer te kunnen werken aan herstel.

Het is nu begin september, na eerst alle telefoontjes en formulieren, ligt de officiële aanmelding bij de specialistische ggz-instelling al weer 23 weken achter ons. We zijn verschillende intakes verder en moeten waarschijnlijk nog een maand op een plekje wachten. De opname zal via een andere instelling moeten verlopen, want de crisisafdeling van de specialistische ggz-instelling is bommetje-vol, met “nog tien wachtende kinderen voor u”. En weer zie ik hoe het thuis slechter gaat, hoe we ons best moeten doen om escalaties te voorkomen. Het lukt niet altijd. Wachtende op een behandelplek hebben we al weer twee crisisopnames achter de rug. Daar word je als puber niet beter van. En opnieuw dat gevoel van machteloosheid, de boosheid en schaamte dat je kind niet de zorg krijgt die hij zo hard nodig heeft.

Ook nu weer, begrip genoeg van iedereen. Binnen de GGZ-instelling wordt geduldig naar ons geluisterd, al proef ik ook een zekere gelatenheid waar het om het lange wachten gaat. Een wethouder die zeker mee wil denken. Maar het is natuurlijk een illusie om te denken dat hij even de problematiek van landelijke wachtlijsten in specialistische jeugd-GGZ kan ombuigen. Moet hij dan z’n collega wethouders gaan dobbelen welk kind het eerste op de wachtlijst komt?

Aan begrip geen gebrek. Maar het gevoel dat ik, dat we met elkaar in Nederland, mijn zoon met zijn problemen nu opnieuw in de steek hebben gelaten, dat gevoel laat me niet meer los.

Peter Vermeulen

5 thoughts on “Peter Vermeulen (NL) – In de steek gelaten

  1. Het kost levens. Maar die tellen niet mee. Ik kan er helaas van getuigen, als moeder.
    Het nul-suicide-initiatief (internationaal, door psychiaters) probeert er iets aan te doen.

  2. Ik herken de situatie. Heb hetzelfde meegemaakt met onze zoon, die nu al 3 jaar psychischziek is. Wij lopen tegen muren op bij de instelling. Dus met welke instelling hebben jullie te maken?
    Hoor graag.

    • Ik heb bewust de instelling niet bij naam genoemd. We lopen de afgelopen jaren bij drie verschillende GGZ-instellingen (omdat niet alle zorg door één kan worden geleverd) en zien eigenlijk op alle plekken hetzelfde. Organisaties die stevig onderhanden genomen worden, afdelingen die verdwijnen..

  3. Triest verhaal en erg herkenbaar wel niet in de jeugd GGZ maar in de volwassen GGZ is het net zo erg 🙁 En ik roep ook steeds dit gaat levens kosten of dat kosten ze al alleen hoor je het niet omdat zelfdoding altijd buiten het nieuws blijft.

Laat een reactie achter op kitty kilian Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.